من در موردِ موسيقی کمی اختلال وسواسی-جبری دارم. خوشبختانه اين مساله از اول با فنآوری اشتراک فايل همتابههمتا عجين بوده. يعنی قبل از هبه، اوج نداشتم و اگر هم يکوقت بهدليل اوج به يک آهنگی گير بدهم و نتوانم اين مشکل را از طرق متعارف هبه کنم، بیخيال میشوم. يعنی خلاصه جيبم از اين جهت تهديد نمیشود.
نکتهی دوم اينکه من اصلآ آدم موسيقیشناسی نيستم. بنابراين شما حساب کنيد که من هرچيزی که بشنوم، هرقدر هم که معروف باشد، چه بسا بار اولم باشد که میشنومش.
مثال بزنم خدمتتان. آخر فيلم Divine Intervention، ناتاشا اطلس آهنگ i put a spell on you را، که اصلش مال اسکريمن جی هاکنز است، نصف انگليسی و نصف عربی میخواند. فوجدت نفسي في حالة حب شديد بعد استماعها. يعني کآنني سمعت وعشقت. بنابراين بيتتورنت را باز کردم و همهی آهنگهای اطلس را دانلود کردم. حالا بيشترش چرند است ها. ولی خوب ديگر وسواس است. حالا مجبورم همهاش روی وينامپ از آهنگهای الکیاش بپرم چون حوصله ندارم ليستِ بازی درست کنم.
بعدآ ورژن خيلی قديمیتر همين آواز را که نينا سيمون خوانده بود شنيدم (اين و اين را هم ملاحظه کنيد). و خوب طبيعتآ هبه را بازکردم و يک و نيم گيگ آهنگ نينا سيمون دانلود نمودم. بعد همانروز يک چيزی شنيدم و چون توی حس آهنگهای دهه سی و چهل بودم زدم يک و نيم گيگ هم بيلی هاليدی دانلود کردم.
بعد يک روز ديگر قبل از همهی اينها جايی آهنگ يوروچايلد مسيو اتک را شنيدم (توی يوتيوب نيست يا تگ درست و حسابی ندارد) و خوب طبعآ هبه را باز کردم و همهی آهنگهای مسيو اتک را دريافت کردم (اگر اينکار را نکرده بودم شما بفرماييد اين يا اين يا مثلآ اين را از کجا بايد پيدا میکردم؟).
بعد يک روزی فهميدم که مسيواتک قبلآ يک ارتباطهايی با تريکی داشته و شايد هنوز هم دارد. الآن همهی آهنگهای تريکی را روی هاردم دارم.
بيورک هم همينطوری شد. و پاريس کامبو. و متريک. و لئونارد کوهن (البته بعد از اينکه با اين مساله که کوهن چند روزی در جنگ 1973 با آريل شارون همرزم بوده کنار آمدم).
حالا چند روز پيش يک چيز جديدی پيدا کردم که بهش گير بدهم. اسمش رجينا اسپکتور است و الآن جای شما خالی تمام آهنگهايش توی هاردديسک من جاخوش کرده.
ژانویه 16, 2008 در t 5:42 ق.ظ
آن آدم نخبه گرايی که به شما ريجاينا (دِ جو) را معرفی کرد اگر می ديد که به اين سادگی لو داده ايش، می گفت: “ای بابا جوادش کردی رفت!” بعد اگر به او می گفتی: “خوب چرا؟ موسيقی خوب! بگذار مردم بشناسن!” می گفت: ” مردم…پِه! يک مشت زباله های انسانی!” و بعد آنجا يک انسان عاقل و تيز گوش می گفت: “شلوغ اش نکنيد همه اينها خالتور اند، موسيقی فقط شهرام شپره…او.سی.دی: my ass”
——
حاشيه: آن آنجايی که تنها کامنت گذار ثابت اينجا من ام می توانی نتيجه بگيری که عمده خوانندگانت از همان زباله های انسانی اند که حضرت هپلی می فرمود!
فوریه 24, 2008 در t 3:49 ق.ظ
البوم حلیم ناتاشا اطلس خیلی خوبه. مخصوصا ترانه ی قفصه. در یک فیلم کره ای ترانه اش را شنیدم و بلافاصله از ایتون کل البوم را خریدم مثل خودت. یک شیفتگی-عاشقی انی در ادم صداش ایجاد می کند. جالبه.